Легендарниот голман кој лани ја заврши кариерата паднал во депресија: Не знам што да правам со животот…

Легендарниот голман на Марсеј и светскиот шампион со Франција во 2018 година, Стив Манданда (41), неодамна ја објави својата автобиографија “Ден потоа”, каде што отворено говори за своите предизвици со менталното здравје и депресијата со која се соочил.

Минатата сезона Манданда ја заврши својата кариера поради тоа што Рен не му го продолжи договорот, а во книгата искрено го споделува своето искуство, надевајќи се дека ќе послужи како патоказ за други фудбалери.

Во текот на својата кариера, тој ја бранеше мрежата на Марсеј во 613 натпревари, освои една титула шампион на Франција, и учествуваше во 35 натпревари за репрезентацијата, вклучувајќи ја и Светската титула во 2018 година.

Во јавноста излегоа делови од книгата каде Манданда ги опишува своите чувства на изолација и депресија.

“Веќе неколку недели ништо нема вкус. Јули, сам сум, жешко е, прозорецот е полуукочен, а во Рен е полно лето. Се лелее како клатно. Мојот ден е бесконечен и празен. Без енергија, без значење. Дали ова е навистина таа ‘мала смрт’? Не се чувствувам добро. Ништо не правам, апсолутно ништо. Добро, сега лажам, утрово со пријател играв падел. Тој има работа. Што ќе биде со мене? Што да правам со мојот живот, со моите денови? Тонувам во тишината. Не сакав трајно да завршам, добро знаев колку ми значеше тој живот. Сега сум без работа, лежам на каучот и не знам што чекам, не знам што сакам. Ништо не ми се прави”, пишува во книгата.

Во својата книга, поранешниот голман на Марсеј детално ја опишува празнината која се појави во неговиот живот по 25 години на врвот во кариерата.

“Немам веќе распореди, никакви обврски, ништо. Тоа е катастрофа, гледам себеси од страна. Мојот живот сега не ми е интересен. Мислам дека сум несреќен. Во секој случај, изгубен сум. Немам повеќе никакви насоки. Немам веќе своите два гола и фудбалот пред мене. Никаква соблекувална, никаква капитенска лента, никакви погледи, никој со кого да се шегувам, соиграчи, нашите кафиња, меѓуразговори, подготовки, авионски патувања, специфични тренинзи, видео анализи, одмори, ехо од додавањата. Што се случува во празнината на јули? Како се преминува на другата страна?”, стои во извадоците од книгата, надоврзувајќи:

“Добиени три или четири килограма и тоа повеќе не е прифатливо. Кога ништо не правам, имам навика да јадам, да пијам газирани пијалоци, таа комбинација е лоша. Тоа е вистинскиот маѓепсан круг: се’ помалку излегувам затоа што не сакам луѓето да ме гледаат вака. Се изолирам. Кога ќе се разбудам, во огледалото гледам подочници. Се пренесов од дваесет и пет години живот во кој се’ беше планирано во минута на… ништо. Никаков распоред, никаков ритам. Чувството на празнина понекогаш е бездно.”