Пред најважната трка во Москва, Емир Бекриќ немал контакт со пораките што пристигнувале за него. Телефонот бил исклучен и оставен кај тренерот, но српскиот атлетичар вели дека и без него ја чувствувал поддршката. Во поткастот „Спорткаст“ раскажа како ги доживеал моментите пред финалето на 400 метри со пречки на Светското првенство во 2013 година, во кое стигна до бронзен медал.
Тој успех останува единствен светски медал за Србија во спринтерска дисциплина. За Бекриќ, сепак, спомените од трката не се врзани само за пласманот, туку и за малите лични моменти што го придружувале настапот.
Пред да излезе на патеката, се тргнал настрана и со фломастер на раката нацртал срце и ја испишал пораката „one love“ — „една љубов“. На тој начин сакал да ја изрази благодарноста за љубовта и поддршката што ги чувствувал од луѓето.
Особено емотивен му останал мигот кога на целта ја здогледал мајка си. Зборувајќи за тоа во поткастот, призна дека споменот и денес го трогнува и го потсетува колку човек може да постигне.
Патот до светската бронза го одбележа и среброто од Европското првенство во Хелсинки во 2012 година. Таму Бекриќ ја делел собата со Асмир Колашинац, кој освои бронза во фрлање ѓуле. Двајцата цимери така ѝ донесоа два медала на српската атлетика од истото првенство, кое Бекриќ го памети како натпреварување што им отворило нови можности.
Иако повеќе сакал самотија и мир за време на подготовките, дружењето со Колашинац, Страхиња Јованчевиќ и Елзан Бибиќ му овозможило да запознае поинакви пристапи кон спортот и да изгради пријателства.
Во разговорот се осврна и на верата, која ја опиша како важна лична потпора. Крстот што го носел околу вратот му давал спокој, а враќањето кон верата, според неговото сведоштво, му помогнало повторно да најде смисла по период во кој се чувствувал изгубено.
Бекриќ откри и дека одбојката би била неговиот избор доколку не се посветел на атлетиката. Кога играл фудбал, пак, неговото место било на голот.
Фото: Telegraf
Учество во игри на среќа е дозволено за лица со 18+ години. Играј одговорно!