Полскиот напаѓач Аркадиуш Милик (32) искрено ја отвори својата душа во последниот подкаст каде што без резерви зборуваше за својата горка состојба во Јувентус. Двете години поминати во торинскиот клуб го одбележаа постојани мускулни повреди и само повремени искри на теренот, а илузорните моменти на опоравањето секогаш го правеа секој следен пад уште поболен, пишува Тутоспорт.
“Моите соиграчи играа во Лигата на шампионите…”
Зошто проблемот со улични кучиња СÈ УШТЕ постои? | Уште еден поткаст
На прашањето зошто во тој период не давал интервјуа, Милик остро одговори: “Каква би имала смисла тоа? Во последните две години можев да зборувам само за моите повреди. Зад мене е период што ме буквално исцрпи.
Сакав да избегам малку од сè, но сега сум насмеан, одморен и подготвен за игра. Единствено ми е жал што сезоната со Јувентус само што заврши. Последно време се чувствував како гладен човек што шета по улица полна со извонредни ресторани. Така ми беше додека соиграчите ми играа во Лигата на шампионите, на пример, против Реал Мадрид на Сантјаго Бернабеу.” Тоа беше тежок товар што Милик првично се обидуваше да го носи сам, без стручна помош.
Признание за ментален колапс: Го достигнав дното
На крајот, сепак, попушти. “Долго размислував дали да се обратам на психолог. Си велев: ‘Арек, навистина мислиш дека сам не можеш да се справиш со сè?!’ Сепак, морав да си го сменам умот. Неможев. Имав голем проблем на почетокот на минатата година, отприлика од јануари до април 2025.
Не беа тие пријатни моменти, но не би рекол дека се работеше за депресија. Но, од моја перспектива, навистина го достигнав дното”, изјави тој. “Нешто што ми беше бегство од било каков проблем беше фудбалот. И тогаш ќе ми се случеше да одам во теретана, тренирам и… да почнам да плачам.
Тоа ми се случи прв пат во животот. Повеќе пати морав да го прекинам тренингот нагло и да се расплачам во бањата. Беше тоа емоционално исклучително тежок период. Подоцна, пак, дојдоа среќни солзи, кога во мај повторно почнав да се враќам на теренот, малку пред Светското клупско првенство. Една работа научив: парите не носат среќа.
Барем во мојот случај. Имав најголема заработка во целата кариера, а сепак не сум бил толку несреќен откога играм фудбал.”
Иднината далеку од Јувентус
Изгледа дека Јувентус веќе одлучи за неговата иднина и дека нема шанси следната сезона да се врати на теренот во дресот на торинскиот клуб поради многуте нејаснотии околу неговата физичка подготвеност. Една од најверојатните опции е враќање во Гурник Забже, клубот во кој ја започна кариерата и каде неговиот брат Лукаш е спортски директор.
“Навистина имам голема симпатија за тој клуб. Многу сум среќен за нивните успеси; освојување на купот после толку години е големо достигнување. Интересно е, порано не гледав многу од нивните натпревари бидејќи, кога и да гледав, или тешко губеа или играа нерешено.
Му реков на брат ми дека им носам несреќа па престанав да ги следам. И штом престанав, почнаа да победуваат. Тој клуб секогаш ќе има посебно место во моето срце. Дали ќе се преселам таму? Со брат ми разговарам секој ден, но за семејни, а не професионални работи. Секако, допираме разни теми, но мислам дека е прерано за тоа да зборувам. Не размислувам за тоа…”
Учество во игри на среќа е дозволено за лица со 18+ години. Играј одговорно!