Бил пастир и бездомник, а потоа стана рекордер и херој на најкомплицираната приказна на СП (Видео)

Иранскиот репрезентативен голман Алиреза Беjранванд повторно ја привлече вниманието на светската фудбалска јавност, овој пат со блескава изведба на Светското првенство 2026. Во натпреварот од групната фаза против фаворизираната Белгија, кој заврши без погодоци (0:0), беше клучната фигура за својот тим. Забележа дури седум извонредни одбрани, вклучувајќи неколку реакции на самата гол линија, со што му обезбеди на Иран вредно бодови.

Особено се издвои неговата интервенција во 59. минута, кога го спречи речиси сигурниот гол – потег кој веќе се вбројува меѓу најдобрите одбрани на турнирот. Така, Беjранванд стана херој на Иран, репрезентација која поради проблеми со визите и лошите односи на нивната држава со САД веројатно е најкомплицираната приказна на Светското првенство.

Роден на 21 септември 1992 година во селото Сараб-е Яс во иранската провинција Лорестан, Беjранванд порасна во курдско номадско семејство. Како најстар син, од детството ги чуваше семејните стада и помагаше во секојдневните домаќински работи. Слободното време го користеше за фудбал, но и за традиционалната игра „Дал Паран“, во која камен се фрла на што поголемо растојание – вештина за која многумина сметаат дека заслужно ја развила неговата сила во рацете.

Фудбалската кариера ја започна на 12-годишна возраст, првично како напаѓач, но по повредата на голманот заврши меѓу стативите. Неговиот татко не ја поддржа таа одлука, сметајќи дека фудбалот е неизвесен пат.

Судирот во семејството достигна врв кога татко му ја уништи опремата и ракавиците. Потоа Беjранванд одлучи да го напушти домот, позајми пари и заминува во Техеран за да се обиде да успее во фудбалот.

По пристигнувањето во главниот град се соочи со тешката реалност – без пари и сместување, често спиеше на улица, вклучувајќи и пред вратите на фудбалските клубови. Во еден момент минувачите му оставија ситници мислејќи дека е бездомник, што му овозможи првиот конкретен оброк по долго време.

За да преживее, работеше различни работи: во фабрика за облека, во автомиjалница, пицерија во замена за храна и сместување, па дури и како уличен чистач. Прекретницата се случи кога го забележа тренерот Нафт Техеран на натпревар од помладите категории.

Клубот му овозможи првично да преспие во просторијата за молитва, но и тогаш патот не беше едноставен. По период на неизвесност и една повреда, изгледаше дека ќе се откаже, но враќањето во U-23 тим на Нафт означи почеток на постабилен период и крај на животот на улица.